E001 Opa zocht dekking in een greppel

De oma van Koen Fonken was 8 jaar toen de oorlog uitbrak. Ze woonde op de Krim in Elsendorp. Zij moest met haar familie voor een week naar Beek en Donk vluchten, omdat ze bang waren dat daar flink zou worden gevochten. Later bleek dat er in Elsendorp niet gevochten was, maar in Beek en Donk wel.

We gingen gewoon naar school en s middags aten we thuis, net als nu op de basisschool. We spraken ook niet over de Tweede Wereldoorlog. Toen wist je nog niet wat een oorlog was. Misschien werd er wel in de hogere klassen over gepraat. Of er joodse kinderen bij ons op school zaten? Niet dat ik weet. Wel zaten er vreemde kinderen op school uit andere plaatsen. Er waren ook maar weinig Duitse soldaten in Elsendorp.  
Ik verveelde me nooit. We hadden altijd wel wat te doen, zoals spelletjes maken, spelen, poppen maken en ermee spelen. Het ergste wat ik me nog goed kan herinneren, zijn de luchtgevechten tussen de Engelsen en de Duitsers. Twee mensen zijn er doodgeschoten, de directeur van de roomfabriek en de andere weet ik niet. 
Toen de oorlog uitbrak, werkte opa bij een boerderij in Gemert. Je moest op het Ridderplein als schietschijf gaan staan. Zo konden de schutters het kasteel moeilijker raken. Er is een iemand doodgeschoten. Daarna moest opa in Duitsland gaan werken, maar opa is ondergedoken op een vreemde boerderij in de buurt. Op de dag van de bevrijding (hier 27 oktober) was opa aardappels aan het rapen, toen er plotseling een luchtgevecht was. Opa zocht dekking in een greppel (sloot). Toch werd hij zon 14 keer in zijn been geraakt. Ze hebben hem op een kruiwagen naar zijn schuiladres gebracht. Daar heeft de vader de wond laten stoppen met bloeden. Na ongeveer een jaar was de wond helemaal genezen. Opa heeft er altijd diepe littekens aan over gehouden.  
Op 4 mei is het dodenherdenking en 5 mei is bevrijdingsdag. Iedereen moet er even bij stil staan. Het is toch een grote gebeurtenis. Waarom moeten er altijd zo veel slachtoffers vallen tijdens een oorlog. Ook nu nog. En waarom vinden wij Duitsers zulke slechte mensen. Ook zij moesten huilen om de oorlog. Kijk ook eens wat wij na de oorlog in Indonesi hebben gedaan. 

Auteur: Koen Fonken