DM005 De mandenmaker, de soldaat, zijn zoon en vrienden voor het leven

In mijn vorige bijdrage heb ik verteld hoe de Mortelse familie Kuipers onderdak vond in Beek en Donk. Dat verhaal is nog niet compleet. We zagen al dat mijn vader met broer en zus over de opgeblazen brug in Beek en Donk naar hun evacuatieadres gingen.  
 

Dat adres was bij de mandenmaker Kweens ergens tussen Beek en Donk en Lieshout. Vlak achter hen waren de Duitsers ook over de brug getrokken en er werd hier en daar nog geschoten tussen terugtrekkende Nederlandse soldaten en de Duitse doodskoppentroepen.  
Drie soldaten die eerder uit het kasteel van Gemert waren gevlucht werden door de Duitsers achtervolgd. De Hollanders gingen het huis binnen waar mijn vader en zijn familie in grote angst in de kelder verbleven.  
 
Er werd flink op het huis geschoten, jaren later waren de kogelgaten nog altijd te zien. De Duitsers gooiden zelfs een handgranaat vlakbij het kelderraam. De Hollanders trokken snel hun uniform uit in de hoop dat de Duitsers hen voor boeren aan zouden zien. Dat ze daar nooit in zouden trappen hadden de soldaten gauw genoeg in de gaten en omdat één van hen een gezin had, werd besloten dat de andere twee zich zouden overgeven aan de Duitsers, terwijl de ene in de kelder zou blijven. In de kelder lagen aardappelen en de soldaat ging er tussen liggen, de familie ging bovenop hem zitten. Mijn vader heeft nooit begrepen waarom de Duitsers hen niet hebben gevonden want ze doorzochten heel het huis, behalve de kelder.  
 
Arie van Vliet, zo heette de soldaat die uit Rotterdam kwam, ging mee naar de Peel toen de familie met Pinksteren terugging naar huis. Om niet op te vallen zou hij het paard leiden, want verhuizen ging met paard en kar in die tijd. Toen Arie hoorde dat Rotterdam zwaar gebombardeerd was, had hij geen rust meer. Hij moest en zou naar huis.  
 
Een paar jaar later, toen de hongerwinter uitbrak, stuurde Arie zijn zoontje naar de Peel. In de stad was bijna geen eten meer te krijgen en hij hoopte dat zijn zoon bij de familie die hem ooit zo geholpen had, betere tijden zou meemaken. Het zoontje kwam de winter goed door en leerde in de Peel fietsen op een fiets met houten banden. Later werd hij zelfs wielrenner. (Ik heb nooit kunnen achterhalen of Arie van Vliet zelf de bekende wielrenner van die tijd was, die kwam echter uit Woerden en dat strookt niet met onze Arie uit Rotterdam). 
 
Toen de oorlog al lang voorbij was kwam de Rotterdamse familie nog regelmatig langs in de Peel. Ik kan me als klein jongetje nog wel iets herinneren van die mensen die zo raar, ik meende deftig, praatten. Ook na het overlijden van mijn grootouders kwam er tegen Kerst nog lang een kaartje. Toen hield het op… 

Auteur: Ton Kuipers